รีวิว เสียงกระซิบจากความมืด | ความลับของสองพี่น้องสุดประหลาด

ท่ามกลางหุบเขาลึกและคฤหาสน์ริมทะเลสาบที่ดูเหมือนจะสงบเงียบ "เสียงกระซิบ" บางอย่างกำลังเรียกหา...

ทากูยะ ตัดสินใจเดินทางมาพักผ่อนที่นี่เพื่อเขียนวิทยานิพนธ์ แต่สิ่งที่เขาพบกลับไม่ใช่ความสงบ แต่เป็นสองพี่น้อง "มิยะ" และ "มาโดะ" ที่แฝงความผิดปกติบางอย่างไว้ภายใต้ใบหน้าที่งดงาม และคฤหาสน์หลังนี้กำลังซุกซ่อนความลับที่เชื่อมโยงไปถึงคดีฆาตกรรมหมู่สุดสยอง

นี่คือ "เสียงกระซิบจากความมืด" (สำนักพิมพ์ Prism) ผลงานของเจ้าพ่อลึกลับสยองขวัญ อายาสึจิ ยูกิโตะ ที่ครั้งนี้เลือกจะเล่นกับจิตวิทยามากกว่ากลไกฆาตกรรม

ความรู้สึกหลังอ่าน: บรรยากาศดี แต่จบแบบ "แผ่วเบา"

ต้องยอมรับว่าในแง่ของ Psychological Horror เล่มนี้ทำหน้าที่ได้ดีในการสร้างบรรยากาศที่ "ไม่น่าไว้วางใจ" ตลอดเวลา มันอ่านเพลินและเดินเรื่องไวตามสไตล์อายาสึจิ แต่...

ความผิดหวังของแฟนคลับ

ในฐานะแฟนตัวยงของ อายาสึจิ ยูกิโตะ ผมต้องสารภาพตรงๆ ว่านี่อาจเป็นผลงานที่ "ชอบน้อยที่สุด" ครับ ความหักมุมที่ควรจะเป็นไม้ตาย กลับทำออกมาได้ "ธรรมดามาก" เมื่อเทียบกับมาตรฐานระดับตำนานที่เขาเคยสร้างไว้ ปมปริศนาไม่ได้คาดเดายาก และขาดความ Impact ที่ทำให้เราร้องว้าว

ปมปริศนาที่ถูกลืม?

สิ่งที่น่าหงุดหงิดที่สุดคือ "การทิ้งปม" มีปมสำคัญบางอย่างที่ผู้เขียนปูมาอย่างดี (และควรจะเป็นพระเอกของเรื่อง) แต่กลับเลือกที่จะไม่เฉลยมันอย่างชัดเจน ทิ้งให้ค้างคาแบบที่ไม่ใช่ Open Ending ที่ดีนัก

ประกอบกับตัวละครในเรื่องที่ค่อนข้าง "แบน" (Flat Character) ไร้พัฒนาการ ตั้งแต่ต้นจนจบพวกเขาแทบไม่ได้เรียนรู้อะไรใหม่เลย ทำให้ความผูกพันระหว่างคนอ่านกับตัวละครมีน้อยมาก

(ส่วนตัวยังเชียร์ให้กลับไปอ่าน "เสียงกระซิบสีแดงฉาน" เล่มก่อนหน้านี้มากกว่าครับ เล่มนั้นทำได้กลมกล่อมกว่ามาก)

สรุป: แค่ "เสียงกระซิบ" ที่ยังไม่ดังพอ

เสียงกระซิบจากความมืด เป็นนิยายที่อ่านฆ่าเวลาได้ดีครับ แต่ถ้าคุณคาดหวังความระทึกขวัญสั่นประสาท หรือการหักมุมที่ทำให้หงายหลัง เล่มนี้อาจจะยังเป็นแค่ "เสียงกระซิบ" ที่แผ่วเบาไปหน่อยสำหรับแฟนพันธุ์แท้ครับ