รีวิว The Catcher in the Rye | ผจญภัยในโลกที่สุดแสนจะ Phony

ผมอยากชวนทุกคนมาคุยเรื่องหนังสือที่คงจะทำให้หลายคนนึกถึงตัวเองในช่วงวัยรุ่น หนังสือที่ออกมาตั้งแต่ปี 1951 แต่ยังคงเป็น “mood” ของวัยรุ่นในทุกยุคทุกสมัย "The Catcher in the Rye"

เรื่องราวของ โฮลเดน คอลฟีลด์ หนุ่มวัย 16 ที่ถูกไล่ออกจากโรงเรียนประจำ (เป็นครั้งที่สี่!) เพราะสอบตกแทบทุกวิชา เขาตัดสินใจหนีออกมาเดินเตร่ในนิวยอร์กซิตี้ 3 วัน ตลอดการเดินทางนั้น เราจะได้ฟังเสียงในใจของเขาที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิด ความเหงา และการมองโลกแบบ “ผู้ใหญ่ทุกคนเป็น phony หมด” (phony = คนปลอมๆ)

"Phony" เกราะป้องกันความเจ็บปวด

ที่จริงแล้วโฮลเดนไม่ได้เป็นเด็กเหลือขอหรือ “ปฏิเสธการเป็นผู้ใหญ่” อย่างที่หลายคนคิด เขาแค่…กลัว กลัวที่จะก้าวเข้าไปในโลกของผู้ใหญ่ที่เต็มไปด้วยความเท็จ ความโกหก และการเสแสร้ง เขาเห็นผู้ใหญ่รอบตัวทำแบบนั้น แล้วไม่อยากจะเป็นแบบนั้น

การที่โฮลเดนชอบด่าทุกคนว่า “phony” ที่จริงแล้วมันเป็นเกราะป้องกันใจของเขา เขากลัวที่จะเปิดใจให้ใครเข้ามา เพราะกลัวจะเจ็บปวดเหมือนตอนที่น้องชายเขาเสียชีวิต เขาจึงเลือกที่จะโกรธ โวยวาย และผลักทุกคนออกไป ก่อนที่พวกนั้นจะทิ้งเขาไป

ใจจริงๆ แล้ว เขาแค่อยากมีใครสักคนที่จะเข้าใจเขา ไม่ตัดสินเขา และอยู่ข้างๆ เขาเท่านั้นเอง ผมต้องบอกว่าความโดดเดี่ยวของโฮลเดนมันเศร้าจริงๆ นะครับ เพราะเขาอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมายในนิวยอร์ก แต่กลับรู้สึกเหงามาก

ความรู้สึกหลังอ่าน: เราทุกคนเคยเป็นโฮลเดน

รู้สึกว่าตัวเองไม่ fit in กับโลกนี้ อยากจะหนีไปที่ไหนสักที่ที่ไม่มีใครรู้จัก ไม่มีใครเข้าใจเราเลย โลกนี้มันไม่ fair เลย ถ้าคุณเคยคิดแบบนี้ ก็แปลว่าคุณเคยเป็นแบบโฮลเดน คอลฟีลด์ สักช่วงหนึ่งในชีวิต 555+

เพราะความจริงแล้ว โฮลเดนคือ “ตัวแทน” ของความรู้สึกที่เราเคยมีในช่วงวัยรุ่น ช่วงที่เราเริ่มเห็นความไม่สมบูรณ์แบบของโลก แต่ยังไม่รู้ว่าจะรับมือยังไง

สรุป: เราไม่จำเป็นต้องเป็น "Phony"

สำหรับผม The Catcher in the Rye ได้สอนว่า ความรู้สึกในช่วงวัยรุ่นของเรามันไม่ได้ “โง่” หรือ “ขวางโลก” มันคือการต่อสู้ระหว่างความต้องการที่จะเก็บความเป็นตัวเองไว้ กับความจำเป็นที่จะต้องก้าวเข้าสู่โลกผู้ใหญ่ที่ซับซ้อน และรู้มั้ยครับ? เราไม่จำเป็นต้องกลายเป็น “phony” เพื่อที่จะเป็นผู้ใหญ่หรอกนะ