รีวิว ศพปริศนาในห้องสมุด | เมื่อสายปัวโรต์มาอ่านมิสมาร์เปิล

เช้าตรู่วันหนึ่งในคฤหาสน์กอสซิงตัน คู่สามีภรรยาตื่นมาพบกับสิ่งที่ไม่คาดฝัน... ศพหญิงสาวผมบลอนด์ในชุดราตรีสุดฉูดฉาด ถูกฆ่ารัดคอตายในห้องสมุดของพวกเขา!

ความประหลาดของเรื่องนี้คือ ไม่มีใครในบ้านเคยรู้จักเธอ แล้วเธอเข้ามาที่นี่ได้อย่างไร? และใครเป็นคนฆ่า? ข่าวลือเสีย ๆ หาย ๆ ก็เริ่มกระพือไปทั่วหมู่บ้าน สถานการณ์ดูจะบานปลายจนต้องถึงมือ มิสเจน มาร์เปิล ในการไขปริศนาครั้งนี้

รีวิว: มิสมาร์เปิล... เสน่ห์ของนักสืบที่ต่างจากปัวโรต์

จากความเห็นของผม นี่เป็นเล่มแรกที่ตัวเอกเป็นมิสมาร์เปิลที่ผมได้ลองหยิบมาอ่าน และเป็นอีกหนึ่งคดีที่สนุก แม้จะไม่ได้อยู่ในกลุ่มที่ iconic ที่สุดของ Agatha Christie แต่ก็ถือว่าเพลินใช้ได้ครับ

โดยเฉพาะลีลาการไขคดีของคุณป้ามาเปิ้ล สำหรับใครที่เป็นสายปัวโรต์เหมือนผม อาจจะต้องปรับตัวเล็กน้อย เพราะคุณป้าของเรามาแนว "สังเกตพฤติกรรมคน" โดยเทียบเคียงกับ 'ธรรมชาติของมนุษย์' (Human Nature) ที่เธอพบเห็นในหมู่บ้านเล็กๆ ของเธอ... ไม่ใช่ลูบหนวดคิดคำนวณหลักตรรกศาสตร์แบบปัวโรต์ ซึ่งก็เป็นเสน่ห์อีกแบบที่น่าสนใจอยู่ไม่น้อย

เสน่ห์ของคดี: "การจัดฉาก" เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ

เสน่ห์ของเล่มนี้ไม่ใช่แค่การหาว่าใครฆ่า แต่คือการที่ฆาตกรจงใจ 'จัดฉาก' คดีฆาตกรรมทั้งหมดให้ดู 'ฉูดฉาด' และ 'อื้อฉาว' เกินจริง (หญิงสาวผมบลอนด์ในชุดราตรีฉูดฉาด) เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของตำรวจ (และนักสืบสายตรรกะ!) ไปจากการฆาตกรรม 'อีกคดีหนึ่ง' ที่ดูเรียบง่ายและถูกลืม ซึ่งนั่นต่างหากคือ 'แรงจงใจ' ที่แท้จริง

สรุป

"ศพปริศนาในห้องสมุด" เป็นการเริ่มต้นที่ดีสำหรับคนที่อยากลองอ่านคดีของมิสมาร์เปิลครับ มันแสดงให้เห็นเสน่ห์ของนักสืบคุณป้าที่ใช้ "ความเข้าใจในธรรมชาติของมนุษย์" เป็นอาวุธในการมองทะลุ 'การจัดฉาก' ที่ซับซ้อนได้อย่างน่าทึ่ง