รีวิว ปริศนาคดีห้องปิดตาย ลำดับที่ 46 | จุดจบของปรมาจารย์ห้องปิดตาย

มีใครชอบอ่านคดี “ห้องปิดตาย” เหมือนผมบ้างไหมครับ? คือมันเป็นพล็อตที่คลาสสิกและน่าปวดหัวในเวลาเดียวกัน เพราะรู้ทั้งรู้ว่ามันต้องมีคนร้าย แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่า “เขาทำได้ยังไง?”

แล้วจะเกิดอะไรขึ้น ถ้าคนตายคือนักเขียนนิยายที่โคตรเก่งเรื่องการเขียนคดีห้องปิดตาย... แต่ดันมาตายในห้องปิดตายที่บ้านตัวเองซะงั้น! นี่คือพล็อตเรื่องสุดยั่วของ "ปริศนาคดีห้องปิดตาย ลำดับที่ 46" โดย อาริซึ อาริซึงาวะ ครับ

ปาร์ตี้คริสต์มาสที่กลายเป็นฝันร้าย

เรื่องราวเริ่มต้นในงานปาร์ตี้คริสต์มาสที่ มากาเบะ เซอิจิ นักเขียนระดับปรมาจารย์ฉายา “ดิกสัน คาร์” แห่งญี่ปุ่น จัดขึ้นในคฤหาสน์ของเขาเอง โดยมีนักเขียนรุ่นน้องอย่าง อาริซึงาวะ อาริซึ (ใช่ครับ คนเขียนเขาใส่ชื่อตัวเองลงไปเป็นตัวละครเลย) และนักอาชญาวิทยา ฮิมูระ ฮิเดโอะ เป็นแขกในงาน

แต่ปาร์ตี้กลับกลายเป็นฝันร้าย เมื่อเกิดเหตุฆาตกรรมขึ้นถึง 2 คดี 2 ห้องปิดตาย ในคืนเดียว! ศพแรกคือชายปริศนาในห้องทำงาน ส่วนศพที่สองคือคุณมากาเบะ เจ้าของบ้าน ในห้องหนังสือใต้ดิน... และทั้งสองที่ต่างก็มีต้นฉบับ "คดีห้องปิดตายลำดับที่ 46" ที่ถูกเผาทิ้งอยู่ข้างๆ

ความรู้สึกหลังอ่าน: คาดหวังสูง... แต่ไปไม่สุดทาง

บอกตามตรงว่าผมคาดหวังกับเล่มนี้ไว้สูงมากกกก โดยเฉพาะเมื่อเห็นว่า อ.อายาสึจิ ยูกิโตะ (เจ้าพ่อคดีคฤหาสน์) มาเขียนบทส่งท้ายให้ด้วย แต่พออ่านจบแล้วก็แอบผิดหวังในหลายๆ จุดครับ

คือพอเข้าใจได้ว่าเนื้อเรื่องช่วงแรกจะดำเนินไปแบบช้าๆ เพื่อปูพื้นตัวละคร แต่ในเล่มนี้รู้สึกว่าการสืบสวนในคดีมันช้าตามไปด้วย แถมมีการพูดทวนประเด็นเดิมๆ ค่อนข้างบ่อย พอถึงจุดเฉลยปมของเรื่องมันเลยไม่ได้รู้สึกว้าวเท่าที่ควร

แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีจุดที่ชอบเลยครับ จุดที่ดีคือการสร้างบรรยากาศของเรื่องที่ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังอ่านนิยายสืบสวนสอบสวนสไตล์คลาสสิกที่ไม่ได้พึ่งพาลูกเล่นอะไรเยอะแยะ ซึ่งทำได้ดีมากครับ

จุดที่แอบงง...

มีอีกจุดที่แอบงง คือบทส่งท้ายของหนังสือที่ยาวเกือบ 30 หน้า คือผมไม่รู้ว่าอาจารย์อายาสึจิจะคุยอะไรกับเราเยอะแยะขนาดนั้น (ยอมรับว่าตรงนี้ผมอ่านแบบข้ามๆ ไปเลย 555)

สรุป: สำหรับแฟนพันธุ์แท้คดีคลาสสิก (ที่รอได้)

"ปริศนาคดีห้องปิดตาย ลำดับที่ 46" มีบรรยากาศที่ยอดเยี่ยมและพล็อตที่น่าสนใจมากครับ แต่ถ้าคุณมองหาการสืบสวนที่รวดเร็วหรือทริคที่หักมุมจนอ้าปากค้าง เล่มนี้อาจจะยังไม่ตอบโจทย์ แต่ถ้าคุณเป็นแฟนนิยายสืบสวนคลาสสิกที่ชอบการค่อยๆ สาวไส้ทีละนิด และไม่รีบร้อน... เล่มนี้ก็อาจจะเหมาะกับคุณครับ