รีวิว The Measure | อายุไขทีถูกวัดไว้ด้วยความยาวของเส้นเชือก

เป็นไปได้หรือที่ชีวิตของทุกคนบนโลกจะถูกกำหนดด้วยเชือกเพียงหนึ่งเส้น?

นี่คือคำถามตั้งต้นของ "The Measure เดอะเมเชอร์ กล่องปริศนาทำนายชะตาชีวิต" ที่เล่าว่าเช้าวันหนึ่ง ทุกคนบนโลกที่อายุ 22 ปีขึ้นไป ได้รับกล่องปริศนา ด้านในมี "เชือก" ที่ว่ากันว่าความยาวของมันคืออายุขัยที่เหลืออยู่ของเรา และเมื่อคนที่มีเชือกสั้นกุดเริ่มทยอยล้มตาย ความโกลาหลก็ลุกลามไปทั่วโลก

โลกที่ถูกแบ่งด้วย "ความยาวเชือก"

ผู้คนต้องเผชิญกับความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ คนเชือกสั้นรู้สึกสิ้นหวัง ในขณะที่คนเชือกยาวต่างยินดี บางคนเลือกที่จะไม่เปิดกล่อง และบรรดานักการเมืองก็เริ่มใช้ความยาวเชือกเป็นหนทางขึ้นสู่อำนาจ

ที่ผมชอบสุดๆ เลยคือผู้เขียนไม่ได้เล่าแค่มุมมองคนเดียว แต่เล่าเรื่องของคน 8 คนที่หลากหลายมาก มีคู่รักที่หนึ่งคนได้เชือกยาว อีกคนได้เชือกสั้น มีนักการเมืองพยายามใช้ประโยชน์จากเหตุการณ์นี้ มีสถาปนิกที่ถูกตัดความสัมพันธ์เพราะเขาเป็นคนเชือกสั้น

ความรู้สึกหลังอ่าน: กระจกสะท้อนการ "เลือกปฏิบัติ"

ใช่ครับ... ทันทีที่โลกรู้ว่าใครเชือกสั้นหรือยาว การเลือกปฏิบัติก็เกิดขึ้นทันที ผู้คนที่มีเชือกสั้นบางคนถูกไล่ออกจากงาน, ถูกปฏิเสธประกันชีวิต, หรือแม้กระทั่งถูกแฟนบอกเลิก

มันเหมือนการเลือกปฏิบัติในโลกจริงของเราเป๊ะๆ แค่เปลี่ยนเกณฑ์จาก สีผิว หรือ เชื้อชาติ มาเป็น “อายุขัย” แทน

‘เดอะเมเชอร์’ เป็นหนังสือที่มีแรงดึงดูดให้อยากอ่านต่อจนจบ และที่ทำให้ประทับใจสุดๆ คือข้อคิดที่ได้ว่าชีวิตที่มีคุณค่าไม่ได้วัดที่ความยาว แต่วัดที่ “คุณภาพ” ของการใช้ชีวิต มีตัวละครหนึ่งในนี้ที่มีเชือกสั้นมาก แต่เขาใช้เวลาที่เหลือไปทำสิ่งที่มีความหมาย อ่านแล้วน้ำตาไหลจริงๆ ครับ

ถ้าเป็นผม... ผม "ไม่เปิด"

ส่วนถ้าผมได้กล่องนี้มา ผมคิดว่าจะ “ไม่เปิด” นะครับ เพราะถ้ารู้ว่าจะตายเร็ว ก็อาจจะกลัว วิตกกังวล ใช้ชีวิตไม่เต็มที่ แต่ถ้ารู้ว่าจะตายช้า ก็อาจจะประมาท ผัดวันประกันพรุ่งไปเรื่อยๆ

สำหรับผม บางทีการไม่รู้มันดีกว่า มันคือการที่ไม่ต้องไปคอยกังวลเรื่องอนาคต เพราะสิ่งที่สำคัญคือ “เราได้ใช้วันนี้ไปอย่างไร”

สรุป: กอดคนที่คุณรัก

นี่คือหนังสือที่ทำให้เราย้อนกลับมามองปัจจุบัน และตระหนักถึงคุณค่าของเวลาที่เรามีครับ

ปล. อ่านจบแล้วไปกอดคนที่รักด่วนๆ นะครับ เพราะเราไม่รู้ว่าเวลาที่เหลือมีเท่าไหร่